Thursday, July 14, 2005
naisip ko lang
recently, a friend commented na masyado raw akong dedma na tao. di daw ako naaapektohan sa mga problema. di ko raw dinidibdib ang mga problema ko kahit gano raw kalaki. pag pinagalitan daw ako, di ko daw dinidibdib. yung friend ko kasi, konting problema lang, nababahala agad. konting sermon lang, umiiyak agad. bakit daw di ako ganun?
di nya lang alam.
this morning, tungkol sa stress and anxiety yung lecture namin. kasama dun ang different coping mechanisms. dun ko narealize na suppressive pala akong tao. people have told me about this in the past but i never took it seriously. i was either unconvinced or was just plain in denial. but today, it struck me. SUPPRESSIVE would be the perfect adjective for me. kaya pala hindi nakikita ng mga tao na problemado ako. kaya pala inaakala nilang happy-go-lucky ako. kaya palahindi pa nila ako nakikitang galit na galit o lungkot na lungkot o umiiyak. kaya pala hindi nila ako nakikitang umiiyak.
di ko alam kung kelan nagsimula ang pagkasuppressive ko. as far as i could remember, ive been like this since i was young. pag may problema ako, mas gusto kong manahimik at ayusin yun ng magisa. di kasi ako komportable kung may ibang taong nakakaalam sa problema ko. ayoko kasing makaabala ng iba. kung poproblemahin pa nila pati problema ko, e di mas dadami na problema nila. e hindi naman nila kagagawan yun, so bakit kailangan nilang magsuffer? di ba? pag nalulungkot din ako, di ko rin pinapaalam sa iba. baka kasi isipin nila na mababaw akong tao. paranoid na kung paranoid pero ganun talaga ako. hanggang ngayon. sa mata ng mga tao, manhid ako. di ako naapektohan sa mga simpleng bagay. ang di nila alam, mababaw ako. ang dali kong madepressed. di ko lang pinapakita kasi ayoko ng gulo. pag pinapagalitan naman ako, di ko to masyadong iniisip. lalo na kung hindi naman talaga totoo ang ikinagagalit nila. bat ko poproblemahin e hindi naman totoo? basta't alam kong wala akong ginawang masama, binabaliwala ko nalang minsan yang mga sermon na yan. pero kung may kasalanan talaga ako, pinagiisipan ko rin. may konsensya rin ako noh.
tata! :)
di nya lang alam.
this morning, tungkol sa stress and anxiety yung lecture namin. kasama dun ang different coping mechanisms. dun ko narealize na suppressive pala akong tao. people have told me about this in the past but i never took it seriously. i was either unconvinced or was just plain in denial. but today, it struck me. SUPPRESSIVE would be the perfect adjective for me. kaya pala hindi nakikita ng mga tao na problemado ako. kaya pala inaakala nilang happy-go-lucky ako. kaya palahindi pa nila ako nakikitang galit na galit o lungkot na lungkot o umiiyak. kaya pala hindi nila ako nakikitang umiiyak.
di ko alam kung kelan nagsimula ang pagkasuppressive ko. as far as i could remember, ive been like this since i was young. pag may problema ako, mas gusto kong manahimik at ayusin yun ng magisa. di kasi ako komportable kung may ibang taong nakakaalam sa problema ko. ayoko kasing makaabala ng iba. kung poproblemahin pa nila pati problema ko, e di mas dadami na problema nila. e hindi naman nila kagagawan yun, so bakit kailangan nilang magsuffer? di ba? pag nalulungkot din ako, di ko rin pinapaalam sa iba. baka kasi isipin nila na mababaw akong tao. paranoid na kung paranoid pero ganun talaga ako. hanggang ngayon. sa mata ng mga tao, manhid ako. di ako naapektohan sa mga simpleng bagay. ang di nila alam, mababaw ako. ang dali kong madepressed. di ko lang pinapakita kasi ayoko ng gulo. pag pinapagalitan naman ako, di ko to masyadong iniisip. lalo na kung hindi naman talaga totoo ang ikinagagalit nila. bat ko poproblemahin e hindi naman totoo? basta't alam kong wala akong ginawang masama, binabaliwala ko nalang minsan yang mga sermon na yan. pero kung may kasalanan talaga ako, pinagiisipan ko rin. may konsensya rin ako noh.
tata! :)
Subscribe to Comments [Atom]
